Effe de auto halen op Texel

De cadans van mijn voeten op de Texelse bodem maakt me zo ontzettend, onbeschrijflijk gelukkig. Continu zoek ik naar manieren om een rondje over het eiland te kunnen rennen. Ff de auto halen op een verlaten plek? Dat kan rennend, met de autosleutel op zak!

Tot 2,5 jaar na mijn studie heb ik in Utrecht gewoond. Daar ging ik een paar keer per week op Asics de deur uit. Ik rende langs de prachtige Vecht. Maar het lag er vol zwerfvuil en ’s avonds was het er levensgevaarlijk. De bomenrijke paden langs het water veranderden in een onheilspellende, gevaarlijke route.

Dwars door het sprookjesbos

Een flatgenoot zei eens: ‘Ik zie je steeds op hetzelfde tijdstip vertrekken. Als iemand kwaad in de zin heeft…’ Vanaf dat moment rende ik al over mijn schouder kijkend mijn ronde. Het stresshormoon won het nooit van de endorfine. Toch miste ik het zorgeloze, Texelse lopen verschrikkelijk.

De endorfine dat het lopen losmaakt in mijn lijf, opgeteld met Texel, zorgen er voor dat ik uitzinnig blij door het leven ga. Laatst liep ik dwars door de Dennen. De regen kwam met bakken uit de lucht. Hardloopvriendinnen Francien en Monique gilden achter me: ‘Wij gaan hier lihinks, ren jij maar door!’ Ze vinden mij een beetje een druktemaker omdat ik soms zigzaggend voor ze uitren. Als ik een omweg neem, krijgen zij daar veel rust voor terug.

Tijdens deze prachtige lus op de route ruik ik de zoete geur van het water, de modder en bladeren. Ik hoor het gerikketik van de druppels in de plassen, die fonkelen van het stuifmeel. Ik loop in een onbeschrijflijk mooi sprookjesbos. Het met regen vermengde zweet loopt via mijn rug naar beneden. Mijn schoenen maken soppende geluiden op de bosbodem. Elke stap geeft energie.

Een groep natgeregende fietsers passeert me lachend. Ook zij zijn tot op hun onderbroek nat. ‘Lekker hè?’ Te gek; zij voelen het ook. Aan de rand van het bos haak ik weer aan bij Francien, Monique en onze honden. We maken een eindsprint. Ik ben uitzinnig.

Hete lijven en blote voeten

Het is hoogzomer. Monique appt. ‘We gaan ff te auto halen’. Met andere woorden: rennen! Terwijl onze vier kinderen zich een uurtje vermaken in de tuin -de oudste is 13 en de jongste 4 -, gaan we op weg. Het is bloedheet. Zwetend rennen we via de Hoge Berg richting de Redoute. Napoleon legde dit fort ooit aan om ‘zijn’ Texelse grondgebied te beschermen tegen varende vijanden. Nu is het een schitterend monument. In het water rondom zwemmen bergeenden. Voor ons een teken dat het verkoelende buitendijkse pad nog maar 500 meter van onze hete lijven is verwijderd.

Even de voetjes koelen

Eindelijk. Voor ons ligt het heldere, kalme water van de Noordzee, dat een verkoelende wind langs onze lijven blaast. Ik fantaseer over de Voorschepen met knappe matrozen, die hier honderden jaren geleden voorbij voeren. Het asfaltpad strekt zich voor ons uit. Vanaf de grasdijk kijken de schapen verschrikt. Hier komen niet zo vaak mensen voorbij.

De honden zoeken verkoeling in het zeewater. Vier kilometer verder rennen we de dijk weer over om midden in buurtschap ’t Horntje te belanden. Het is tien uur en de dag is niet meer stuk te krijgen. Met blote voeten staan we in het koele water van de Teso-haven. We gooien oesterschelpen voor ons uit en kijken naar de wegvarende boot. Ik zou wel willen gillen van blijdschap. Fok, wat ben ik een geluksvogel.

About Femmy

Op haar achttiende vertrok ze vijftien jaar lang voor studie en werk naar de Randstad. De zee riep haar terug. Het liefst ontdekt ze al interviewend de mooiste verhalen. Ze legt haar ervaringen met mensen en bijzondere gebeurtenissen vast in verhalen, reportages en blogs. Lees de complete bio van Femmy

Wat is jouw reactie

*