Mountainbikepad? Eerst speeltoestellen in onze wijk graag

“Wielervereniging Texel krijgt van de gemeente €15.000, – voor de aanleg van een honderd kilometer lange route voor mountainbikers. De route die grotendeels voert langs al gebaande paden beslaat gevarieerd terrein over heel Texel (…).” Gloeiende, gloeiende, gloeiende…! Ik zit op mijn bed en klap totaal verbijsterd mijn MacBook dicht. Ik ben over de zeik. Tien keer hebben mijn buren en ik te horen gekregen dat de gemeente geen geld heeft voor een paar speeltoestellen. Een doodnormale basisvoorziening in onze wijk. Er is wél geld om mannen en vrouwen in mallotige leggings en met  koddige helmpjes op tig kilometer kronkelpad cadeau te doen?

De week voor dit bericht op TexelseCourant.nl vertelde ik iemand toevallig hoe frusterend het is om vanuit onze wijk, de relatief jonge Anne Frankstraat, samen met de gemeente dingen voor elkaar te krijgen. De straat beslaat een nog onbekende wijk van bijna vijf jaar oud, met een verzameling koop- en koopgarantwoningen rondom een ovaal groentje. Daaromheen staan nog wat oudere koopwoningen. Zelfdenkende Iphones maken er steevast Anne Drankstraat van en Google Maps beeldde de buurt tot vorig jaar nog af als een zandvlakte. De manier waarop de gemeentemedewerkers onze buurt zien en behandelen, past naadloos in dit gedachtengoed. Als we bellen met vragen of klachten kennen ze ons niet, sturen ze ons het bos in of doen ze net alsof we niet bestaan. ‘U heeft een vraag over het veldje? Ja, nee, ik ga alleen over de stráát.’ ‘Mailtje? Nee, niet gezien. Wilt u hem nog eens sturen?’

MTB Route Texel

Deze ambtenaar komt uit een paasei

In dit specifieke geval ga ik het niet hebben over de onveilige bouwopslag van De Vries & Van de Wiel die er zonder overleg met de kinderrijke buurt ‘ineens zomaar’ was. En hoe de gemeente na drie keer bellen bij hoog en laag bleef volhouden dat het veilig was. Nee, de hekken eromheen waren niet stuk en staan niet open (…) En ouders zijn zelf verantwoordelijk voor de veiligheid van hun kinderen (…). Ik dacht: ‘Deze ambtenaar komt uit een paasei.’ Ik zei: ‘Meneer, u heeft helemaal gelijk. Ik ga nu zelf de hekken repareren en de opgestapelde pallets, pvc-buizen en stenen herstapelen tot een veilig geheel. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht.’

Buikschuiven in verse modder

Ik ga het ook niet hebben over de greppel die zonder overleg  vlak achter onze huizen werd gegraven (waar mijn dochter heel blij mee was, overigens; de volgende dag trof ik haar buikschuivend in de verse modder aan). En de ingrijpende bestemmingswijziging en dolle bouwplannen waar wij -heel tactisch- na de sluiting van de bezwaarperiode over zouden worden geïnformeerd? Daarover zwijg ik in alle toonaarden. Een groep betrokken buren wist de bijeenkomst nog te verplaatsen, waardoor het ons lukte om onze zienswijzen nog op tijd in te dienen.

Waar ik het wel over ga hebben: en daar komt die ‘gloeiende gloeiende’ en het boos dichtklappen van mijn MacBook vandaan: meerdere buren en ook ik zijn al twee jaar bezig om grip te krijgen op de mensen die verantwoordelijk zijn voor de voorzieningen in onze Bronx-achtige rommelwijk. We wonen er met een twintigtal gezinnen en inmiddels woont er een horde kinderen waar je U tegen zegt. Variërend van giechelende, melige pubers tot rondrennende peuters, kleuters, dreumessen en de altijd lachende baby Stije.

Fuck the system

Je voelt de maatschappelijke pijn vast al. Wij hebben als een dolle gelobbyed voor een speelplaats. Mailtjes, telefoontjes vanuit drie verschillende hoeken in de buurt hebben niets opgeleverd. Want… er is gloeiende, gloeiende, gloeiende… geen budget. Een buurvrouw bood eens aan: dan kopen we de spullen zelf op Marktplaats en zetten we iets neer. ‘Dat mag niet, want dan is het onveilig.’ ‘Financier dan alleen de nieuwe totaal veilige en gecertificeerde toestellen, dan zorgen wij dat het er volgens  de voorschriften komt te staan’, zei ik toen. Handige mensen genoeg, op Melrose Place Anne Frankstraat. Helaas: nul op het rekest. Een buurman was er zo klaar mee, dat hij zelf besloot wat shizzle neer te zetten. En (ik noem geen namen) deed daar nog een schepje bovenop door een kraan een gat te laten graven en er een trampoline in te laten zakken.

Fuck the System! Twee keer stond er een ambtenaar met kladblok op de stoep. ‘Wie heeft deze toestellen hier neergezet?’vroeg hij. ‘Geen idee’ zei ik. Hij probeerde het een deurtje verder. De rijen sloten zich, zoals dat hoort in een betrokken buurt met weldenkende mensen: ‘Geen idee’, zei de bewuste buurman. En hij voegde er bijdehand aan toe: ‘Het was in ieder geval niet iemand van de gemeente.’ Inmiddels is het tweedehands speelspul al aardig versleten en toe aan vervanging.

‘Wat doen jullie?’ Vroeg ik op mijn allerliefst

Een maand na mijn vierde speelplaatsmailtje naar het ondoorgrondelijke gemeentebos reed er een trekker over ons braakliggende veldje heen. Binnen twee dagen was het weelderige grasveld waar onze kinderen elke dag spelen –dat in de afgelopen zomers na tig keer aandringen twee keer werd gemaaid, omgetoverd in een modderpoel. De volgende dag, we spreken over een koude dag in november, liepen er twee mannen met gevulde jutenzakken door de modderbende heen. ‘Wat doen jullie?’ vroeg ik op mijn allerliefst. ‘Wij zaaien bloemen in. Want dat staat zo leuk, komend voorjaar.’ Ik zweeg. Achter hen deden de merels, lijsters en spreeuwen zich tegoed aan het goddelijke spul. In een halve dag was al het zaad –de waarde van een heel speelterrein voor ons hunkerende kroost- volledig opgevreten.

Ik ben een heel oplettende moeder en betrokken buurtgenoot. Tijdens het was vouwen koekeloer ik gemiddeld drie keer over de schutting om te kijken of er niemand in de sloot ligt. En, hoewel ik de stront van mijn eigen hond direct opruim met zo’n geurend zakje, ben ik al twee keer met de kruiwagen door het buurtgroentje gestiefeld om een kruiwagen vol hondenshit weg te scheppen. Ik betaal mijn gemeentelijke belastingen op tijd. Ik houd het straatje netjes. En heb respect voor anderen.

Beste meneren en mevrouwen van de gemeente

15.000 euro voor een mountainbikepad beschikbaar stellen. Terwijl wij al drie jaar lobbyen voor een fokking speelveldje en een respectvolle behandeling van onze rommelbuurt die na vijf jaar nog steeds de status heeft van bouwstraat. Ik knip mijn nachtlampje uit. Schiet mij maar in de kerstboom. Ik weet heus wel dat we praten over verschillende potjes, geoormerkt geld en meer van die shizzle. Noem mij maar een populist. Een roepende moeder op een braakliggend modderveldje. Maar de maatschappelijke waarde van dat mountainbikepad ontgaat mij in deze context helemaal. Totaal.

Beste meneren en mevrouwen van de gemeente. Wij willen gewoon een paar speeltoestellen in de Anne Frankstraat. Een heel normale basisvoorziening in een kinderrijke buurt. Lukt dat nog, voordat baby Stije het huis uit gaat om te studeren en mijn oudste dochter zichzelf in haar trouwjurk hijst?

About Femmy

Op haar achttiende vertrok ze vijftien jaar lang voor studie en werk naar de Randstad. De zee riep haar terug. Het liefst ontdekt ze al interviewend de mooiste verhalen. Ze legt haar ervaringen met mensen en bijzondere gebeurtenissen vast in verhalen, reportages en blogs. Lees de complete bio van Femmy

Reacties

  1. Ik noem het een koersbroek, al vind ik de mallotige legging ook leuk gevonden. Als fervent mountainbiker hoop ik echt dat die 100Km route er komt, maar dat ‘jullie’ straat er ook nog steeds bij ligt als een mtb-pad is natuurlijk in- en intriest! Veel succes met de strijd Femmy. Groet van Aart, wiens derriëre (in mallotige korte blauwe legging) je hebt afgebeeld ;-)

  2. Gaan wij echt zo om met een wijk met jonge mensen met gezinnen? Een groep waarvan we de mond vol hebben in de politiek om ze te willen houden en vooral hierheen te krijgen. Volgens mij doen we er alles aan om ze naar de overkant te laten vertrekken op deze manier.
    Hoe krijgen we onze kinderen die aan de overkant studeren weer naar Texel? Dit is een vraag die veel wordt gesteld en dan denken we hierbij vaak alleen aan banen. Nou met een vooruitzicht van een baan maar wonen in een woonwijk waar de gemeente niet in wil investeren, hou je mensen ook een leuke worst voor de neus. Wat een genante toestand en dan heb ik het
    nog niet eens over de genoemde mallotige pakjes van de mountainbikers.

    • Helemaal met Femmy en Petra eens.

      Mensen die gestudeerd hebben zijn vaak slim genoeg om in te zien dat een huis kopen op Texel er niet inzit. Een baan krijgen in je vakgebied ook niet (enkele beroepen daar gelaten).
      Hierdoor komen ze dus niet terug…
      Gezinnen die er zijn moet je koesteren, hun zijn samen met de kinderen de toekomst van Texel.

      Je moet al een eigen bedrijf beginnen of blij zijn met dat ene baantje wat er te krijgen is om enigsinds succes te hebben op het eiland.
      Het zorgen voor extra banen is onvoldoende, de manier waarop dit wordt gedaan slaat ook echt nergens op.

      Als je in je eentje terug komt en een man of vrouw aan de haak slaat kun je nog niks kopen want de huizenprijzen liggen hier zo enorm ver boven het gemiddelde.

      Huren lukt helaas ook niet omdat er een wachttijd is van jaren en je blij mag zijn met een appartement in starkenburg, een plek waar niemand dood gevonden wil worden en je tegenwoordig minstens 450 euro per maand voor betaald terwijl de drollen van de buren voorbij hoort komen.
      (Iets betaalbaars en leuks bouwen voor alleenstaanden gebeurd niet, koop en huur).

      De enige optie voor afgestudeerde jongeren is terug gaan naar de ouders en tevreden zijn met die ene baan die er misschien voor je is in je vakgebied.
      Een vooruitzicht waar je als afgestudeerde niet op zit te wachten. “De overkant” biedt dan zoveel meer.

      Ik als terugkomend Texelaar zonder vriendin ervaar dit als een enorme belemmering en denk er sterk aan om het eiland maar weer te verlaten, puur om de bovenstaande redenen. Het wordt namelijk niet beter, alleen maar slechter.
      Ik woon hier nu alweer 2 jaar (bij mijn ouders) maar zie hier geen toekomst voor mezelf…Terwijl al mijn familie hier zit en ik hier graag zou blijven, mijn achternaam is zo Texels als maar zijn kan.

      Texel wordt 1 groot bejaardenhuis en de gemeente wil dit, de meeste daar zijn tenslotte ook al een dagje ouder en weren liever iedereen jonger dan 25 op het eiland, vooral zonder kinderen.

      Het verbaasd me daardoor niks dat er zoveel geld wordt gestoken in een extra zandpad in plaats van wijken en buurten te verbeteren.
      Dit gebeurd al jaren en hier werken andere (woon)corporatie’s net zo hard aan mee.

      Ik kan zo nog wel een uur doortypen maar er is 1 voordeel om weer thuis te wonen bij je ouders….er wordt voor je gekookt!

  3. Goed stuk Femmy!!

    Ik verbaas me er wekelijks tijdens een wandel rondje over dat er nog steeds niks gedaan word in jullie leuke buurtje. Hopelijk helpt dit! Succes!

  4. Herkenbaar Femmy. Dit is nu precies waar gemeentes vaak de mist ingaan. Simpele vragen niet of ingewikkeld beantwoorden met allerlei barrières of overbodige regeltjes. Komt nog bij dat het toerisme op Texel een heilige graal is. Een belangrijk argument bij het aanvragen en toekennen van subsidies. Wel belachelijk dat een speelplaatsje voor kids in jouw buurt ondanks die toeristeninkomsten niet makkelijk te realiseren is. De Anne Frankstraat en omgeving – in mijn herinnering toch al zo’n 6 jaar geleden bebouwd – licht er nog steeds bij als een bouwweg. Als de gemeente zelf iets moet doen gelden er blijkbaar geen regels.

Wat is jouw reactie

*