Zo. Even een lans breken voor De Krim

Vijf jaar geleden verhuisde ik, een maand voor kerstmis, met een dikke toeter, een stapel dozen een meisje van anderhalf jaar oud naar Texel. Waar bleek er plek te zijn in de herberg? Op het randje van de wereld, in Vakantiepark De Krim. Terwijl mijn baby haar eerste lustrum viert, breek ik hierbij even een lans voor De Krim. Een park dat in 2013 vaak onterecht is weggezet als een park met rücksichtslose expansiedrift.

Zwemmen op De Krim :)

Zwemmen op De Krim :)

 

In huisje nummer 1 zette ik baby Robin op de wereld.

Ze was de eerste baby die op De Krim het levenslicht zag. Voor mij was de kraamtijd nostalgie ten top: met Robin aan mijn borst dacht ik vaak terug aan mijn jeugd op het eiland. Heel veel van mijn puberzomers sleet ik, soms stiekem scooterend op plekken waar het natuurlijk niet mocht, op het centrumplein van De Krim. Parkbeheerder André van Vliet greep me soms in de kraag in die tijd en sprak me streng toe. En oef, als ik het geblaf van de Mechelse Herder van de parkbewaker hoorde, sloeg mijn hart over. En toch: nooit, nooit, nooit had ik het gevoel dat we er werden weggekeken. Personeel kneep een oogje dicht als we ons eerst even meldden, voordat we er het zwembad indoken. De muziek ging een tandje harder als we in Paal 0 aan de bar gingen zitten. En als ik me gedroeg, 90 procent van mijn pubertijd is dat aardig gelukt, kon er bij de redelijke André heus wel een knipoog af. Hij was ook de man die met twee kadootjes onder de arm naast de wieg stond van mijn jongste spruit. Het mooiste kado: een leven lang toegang tot het zwembad op het park.

Nu zie ik in dat het park al sinds haar oprichting begrijpt hoe belangrijk het is om ‘bevriend’ te blijven met de mensen – juist ja, allemaal gásten! – in een dorp waar het voorzieningenpeil in de winter terugzakt naar nul.

Als er een nieuwe voorziening opengaat, denkt de Krim eerst aan het eiland. Toen de buitenspeelplaats openging, mocht de Cocksdorpse basisschool Durperhonk eerst de boel verkennen. En zo is er voor de Texelaars regelmatig een bitterballetje extra, een gratis kop koffie of meer van zulks.

Je kunt veel zeggen over Vakantiepark De Krim. Over de expansie- en overnamedrift. Lees: de overname van Texel Campings, waarmee ze in één klap vijf campings overnemen. Over de grootsheid van een park op een eiland dat zo graag gevoelsmatig ‘klein’ wil blijven. De Krim is voor mij een sympathiek toeristenbedrijf dat de locals ook behandelt als een volwaardige klant (al is het alleen maar omdat ze Texelse bedrijven nadrukkelijk betrekken in aanbestedingen). En we weten allemaal, vooral als je jaarrond op het eiland woont, dat veel ondernemers zich al doodstarend op de –ik krijg het mijn strot bijna niet uit- ‘toeristen uit het hogere segment’ de locals nog wel eens over het hoofd zien.

Zwemparadijs Calluna bijvoorbeeld: de exploitatie van dit zwembad, potverdorie het enige volwaardige overdekte zwembad op het eiland waar je baantjes kunt trekken, is in handen van de Zeeuwse vakantiefabriek Roompot. Als je ouder bent dan elf jaar, betaal je 9,50 voor een zwembadkaartje. En de Texelaar die denkt dat hij met het gezin goedkoper uit is met de gunstig geprijsde familiekaart, komt in de vakanties bekocht uit. Dan schaft het personeel –op last van de directie in het verre Zeeland- dit voordeelkaartje af. Daar staat trouwens wel tegenover dat bijvoorbeeld trimzwemmers, 55-plussers en andere doelgroepen jaarrond korting krijgen. Ik hoor niet tot die doelgroep, maar heb wel kinderen die willen zwemmen in de vakantie.

Als ik aan het lokale Roompot-personeel vraag waarom het gezinskaartje –uitgerekend- in de vakantie niet verkocht wordt, is het antwoord: ‘het bad is gratis voor gasten die op het park van Roompot verblijven. De organisatie wil niet dat het in de vakanties volzit met Texelse gezinnen.’ Bam! Duidelijk! Als ik het jaarverslag van Roompot Beheer Groep nalees, zie ik dat er wordt gesproken over ‘een vakantie IN Texel’. Hoeveel inlevingsvermogen in de lokale samenleving mag je verwachten van een bedrijf dat niet eens weet dat wij hier al jaren in keurige huizen bóven de grond leven?

Waarom snapt De Krim het wel? Allereerst denk ik dat komt omdat het bedrijf oorspronkelijk is opgericht door slimme, ondernemende mensen die met hart en ziel zijn verbonden aan de noordkant van het eiland. En die naast groot, ook klein blijven denken en om zich heen blijven kijken. Als je Martin Warnaar roept, weet bijna iedereen dat je het hebt over die sympathieke vent die begon als beheerder van de Exploitatiemaatschappij De Krim en later directeur werd van het park.’ De huidige directeur woont op De Krim, trouwens.

Natuurlijk is de organisatiestructuur anders en is Roompot, met tientallen parken in de Benelux, vele malen groter.

Maar dat is nog geen excuus om je niet te verdiepen in de structuur en wensen van de samenleving waar een groot deel van je exploitatie plaatsvindt. Als de directeur of één van collega’s dat wel zou doen, dan zou hij beseffen dat hier 15.000 ambassadeurs, repectievelijk ambassadeurs in spé wonen, die voor een gunstiger zwembadprijs het bedrijf al zwemmend en ijsjes etend door een stil naseizoen kunnen slepen. En man, man, wat zou je veel leuke dingen kunnen bedenken, samen met een club Texelaars. De Krim heeft plannen om een nieuw zwembad te gaan bouwen. Ik zeg: hup De Krim, maak vaart. Daar aan het randje van de wereld valt een eiland aan Texelse sport- en rectreatiezwemmers te winnen.

En: een Krim-directeur die het voor elkaar krijgt om de Feyenoord-, Ajax- en AZ-jeugd naar het eiland te krijgen… hé: die heeft vast ook voldoende lobbykracht om het schoolzwemmen op Texel weer mogelijk te maken…?

About Femmy

Op haar achttiende vertrok ze vijftien jaar lang voor studie en werk naar de Randstad. De zee riep haar terug. Het liefst ontdekt ze al interviewend de mooiste verhalen. Ze legt haar ervaringen met mensen en bijzondere gebeurtenissen vast in verhalen, reportages en blogs. Lees de complete bio van Femmy

Reacties

  1. Dirk-Jan Steen says:

    mooi stukje echt van genoten.

  2. Hannah Kemme says:

    Helemaal mee eens. De Krim is gewoon goed bezig en toch heeft het nog steeds een kleinschalig gevoel. Vanaf 2001 heeft Texel maar vooral de Krim mijn hart gestolen. Mijn man en ik hebben alles gedaan op de Krim, met de caravan, de blokhut, de villa en we hebben zelfs een paar jaar ons eigen chalet gehad. Andre was altijd heel behulpzaam, in alles. Ik mis De Krim enorm, maar mijn man is helaas overleden, 67 jaar. We hadden misschien nog jaren daar kunnen vertoeven. De Krim is super, en ik wens ze heel veel succed

  3. Heel terecht, deze gebroken lans voor de Krim! Veel ondernemers op Texel zouden hier een voorbeeld aan kunnen nemen. Al zes jaar kampeer ik met jongste zoon, vriendje en zijn moeder op de Krim een weekend, André zoekt altijd een mooi plekje, ook als we laat zijn en het al “vol” is.

  4. Inmiddels hebben wij ons 5e lustrum in onze eigen bungalow op De Krim gevierd. Het blijft een feest om een dagje, weekendje, weekje, lange zomer of strenge winter op deze plek te genieten van dit prachtige eiland.
    Het fietsen, wandelen over het strand en de sportieve uitdaging op golfclub “deTexelse” maakt dat het volop genieten blijft van echte natuur en volstrekte rust op het prachtige Texel!

Wat is jouw reactie

*